Η Τσαμουριά και οι προβλέψεις του Άγιου Παΐσιου

Η Τσαμουριά και οι προβλέψεις του Άγιου Παΐσιου
Advertisement

Ένα οδοιπορικό στην ιστορία για την αλήθεια απέναντι στην αλβανική προπαγάνδα

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά κυρίως τα τελευταία χρόνια, ανακινείται από την αλβανική προπαγάνδα, ένα ανύπαρκτο κατά την άποψη μας, θέμα το λεγόμενο «Τσάμικο».

Η είσοδος του ανθελληνικού κόμματος PDIU στην αλβανική βουλή, η τοποθέτηση του προέδρου του Σπετίμ Ιντρίζι, στη θέση αντιπροέδρου της και οι εμπρηστικές δηλώσεις Αλβανών πολιτικών μετά το 2013, έχουν δυναμιτίσει περισσότερο την κατάσταση.

Και σαν κερασάκι στην τούρτα, ήρθαν οι ανιστόρητες αναφορές του Αλβανού πρωθυπουργού (τέως διεθνή μπασκεμπολίστα, τέως κοσμοπολίτη ζωγράφου και τέως δημάρχου Τιράνων) Έντι Ράμα, ότι «το μαντείο της Δωδώνης και ο Όλυμπος ακόμη, έχουν την αφετηρία τους στην Τσαμουριά! Δεν δίστασε μάλιστα, να ισχυριστεί ότι και ο Δίας, ήταν Τσάμης (!!!).

Ποια είναι όμως η, λεγόμενη, «Τσαμουριά» και ποιοι οι Τσάμηδες; Σύμφωνα με τους Αλβανούς, Τσαμουριά είναι η Θεσπρωτία και Τσάμηδες οι (εξισλαμισμένοι) κάτοικοί της. Οι Αλβανοί της Ηπείρου, σύμφωνα με ένα άλλο ορισμό της λέξης «Τσάμηδες» είχαν ως κέντρα τους Φιλιάτες, το Μαργαρίτι, την Παραμυθιά και την Ηγουμενίτσα.

Η σημερινή Αλβανία, αποτελεί τμήμα της αρχαίας Ιλλυρίας. Η Ήπειρος όμως και η Ιλλυρία δεν είχαν ούτε γεωγραφικά κάτι κοινό, όπως αναφέρουν έγκριτοι ξένοι επιστήμονες G. Bursian, Alfred Philippen, Giovani Virgilli, V.S. Cailard, Rene Pyux κα. Ο δε καθηγητής Σμιθ, έγραφε (19ος αιώνας), ότι οι Ηπειρώτες είναι «ότι ελληνικότερον, ηδε επαρχία της Ηπείρου, καθ’ολοκληρίαν Ελληνική».

Ετυμολογία της λέξης Τσαμουριά

Η λέξη Τσαμουριά, που εμφανίζεται στα χρόνια της τουρκοκρατίας, προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από τον ποταμό Θύαμη (Καλαμά), το «Νείλο της Θεσπρωτίας» κατά τον Πουκεβίλ, που τη διαρρέει Θυάμης-Θυαμουριά –Τσαμουριά ή Τζαμουριά. Υπάρχει το ενδεχόμενο, «συμμετοχή» στην ετυμολογία, να έχει και η βυζαντινή οικογένεια Τσαμάντουροι, που εγκαταστάθηκε στην περιοχή στις αρχές του 13ου αιώνα.

(Περισσότερα στοιχεία στο σπουδαίο δίτομο Ετυμολογικό Λεξικό των Νεοελληνικών Οικωνυμίων» του Χαράλαμπου Π. Συμεωνίδη, εκδ. 2010, λήμμα Τσαμαντάς).

Άλλες, λιγότερο πιθανές εκδοχές, είναι οι λέξεις Τσάμης –Τσαμουριά, να προέρχονται από κάποιον Ισάμ από το Λεσκοβίνι, που ήταν οι πρώτος που εξισλαμίστηκε και η ετυμολογία του Πουκεβίλ, ότι η ονομασία δόθηκε από τους Άραβες συγγραφείς, που ίσως μπέρδεψαν τους Καταλανούς, που για πολύ καιρό κατείχαν αυτή την περιοχή της Ηπείρου, με τους Πορτογάλους, που ονόμαζαν Chamorsis, απ΄όπου προήλθε το Chamori – Chamouris.

Η Θεσπρωτία στην αρχαιότητα

Στην αρχαιότητα, η Θεσπρωτία είχε έκταση πολύ μεγαλύτερη από εκείνη του ομώνυμου νομού σήμερα. Στην εποχή του Χαλκού απλωνόταν από τον Αμβρακικό Κόλπο ως τον Θύαμη και από το Ιόνιο ως την Πίνδο. Ίχνη ανθρώπινης παρουσίας, διαπιστώνονται σ΄ αυτήν κατά τη Μέση και Νεότερη Παλαιολιθική Περίοδο (περ. 250.000 π.χ. έως 9,000 π.χ).
Το όνομά της, το οφείλει στους Θεσπρωτούς, που έκαναν την εμφάνισή τους εκεί, γύρω στο 2.000 πχ. Αρχαιότερη μνεία για τη Θεσπρωτία, γίνεται στην «Οδύσσεια»(ξ’314-316) και αναφέρεται μάλιστα ο βασιλιάς της χώρας, Φείδων. Η θρησκεία των Θεσπρωτών, ήταν η θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων. Πολέμησαν, όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, εναντίον των Περσών και υποτάχθηκαν στους Ρωμαίους του Αιμιλίου Παύλου, το 167 π.χ.
Σημαντικότερες θεσπρωτικές πόλεις που άκμασαν στην αρχαιότητα ήταν η Αμβρακία, το Βουχέτιον, η Ελάτεια, η Κασσιώπη, η Πανδοσία και η Εφύρα (αργότερεα Κίχυρος).

Βυζαντινά χρόνια – Η πολύπαθη Ήπειρος

Με τον χωρισμό της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, (395), η Θεσπρωτία, όπως και όλη η Ήπειρος, έμεινε στο Ανατολικό, το Βυζαντινό κράτος. Τα επόμενα χρόνια, δέχθηκε πολλές βαρβαρικές επιδρομές (Γότθοι, Σλάβοι, Ούννοι , Βούλγαροι κλπ). Τον 13ο αιώνα έκαναν την εμφάνισή τους στην περιοχή της Ηπείρου οι Ενετοί, που απέκτησαν οχυρές θέσεις στις ηπειρωτικές ακτές. Το Δεσποτάτο της Ηπείρου (μετά το 1204), η προσάρτηση της Ηπείρου στην αυτοκρατορία της Νίκαιας (1252) και η εκ νέου προσάρτησή της στη βυζαντινή αυτοκρατορία, ήταν οι τελευταίοι σταθμοί, πριν την υποδούλωσή της τους Οθωμανούς, που ολοκληρώθηκε με τη κατάληψη των Ιωαννίνων (1431).

Τουρκοκρατία – Μερικά σημαντικά γεγονότα

Στα σκοτεινά χρόνια της Τουρκοκρατίας, όπως αναφέρει ο Γάλλος γιατρός και περιηγητής Φ. Πουκεβίλ (1770-1838), που έζησε για 10 χρόνια κοντά στον Αλή Πασά (1805-1815), η διαφορά των θρησκειών, είχε ορθώσει ανυπέρβλητο τείχος ανάμεσα στους Τούρκους και τους Έλληνες. Είχε γίνει αδύνατη κάθε προσέγγιση και η υπεροψία των κατακτητών έκανε κάθε μέρα και πιο θλιβερή τη ζωή των χριστιανών… Οι βίαιοι εξισλαμισμοί ξεκίνησαν από τα μέσα του 15ου αιώνα, ωστόσο εντάθηκαν μετά την αποτυχημένη επανάσταση του μητροπολίτη Λαρίσης Διονυσίου του Φιλοσόφου (1609-1611). Ο γεννημένος στην Παραμυθιά γύρω στο 1540 γενναίος κληρικός, προσπάθησε να καταλάβει το κάστρο των Ιωαννίνων, ωστόσο δεν μπόρεσε. Πιάστηκε αιχμάλωτος και βρήκε φρικτό θάνατο (γδάρθηκε ζωντανός, γέμισαν το δέρμα του με άχυρα και το έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη με τα κεφάλια 250 συνεργατών του…)

Αναφέρουμε ακόμα, ένα γεγονός που βίωσε ο ίδιος ο Πουκεβίλ (1814) στους Φιλιάτες. Παρά τις επισημάνσεις του στους κατοίκους ότι η πανούκλα θα χτυπήσει πολύ σύντομα την ακμάζουσα κωμόπολη και ότι πρέπει να πάρουν κάποια προληπτικά μέτρα (όπως π.χ. την κατασκευή ενός Λοιμοκαθαρτηρίου), εκείνοι δεν τον άκουσαν. Αποτέλεσμα ήταν, από τα μέσα Φεβρουαρίου του 1814, που εμφανίστηκε η πανούκλα ως τον Ιούνιο, από τους 2.800 κατοίκους των Φιλιατών, να επιζήσουν μόλις 130(!), κι αυτοί σε άθλια κατάσταση…

Τον 19ο αιώνα, η περιοχή ταλανίστηκε και από μεγάλους σεισμούς, που είχαν σαν αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους και κατοικημένες περιοχές να υποστούν τεράστιες καταστροφές. Πλέον καταστροφικοί οι σεισμοί του 1809, του 1813, του 1823, του 1872 και του 1895.

Λόγο για δημιουργία εθνικής συνείδησης στους Αλβανούς μπορούμε να κάνουμε από την εποχή του Γεώργιου Καστριώτη (Σκεντέρμπεη) περίπου από το 1445 ως τον θάνατο του, το 1468.
Από το βιβλίο «ΑΠΕΙΡΟΣ» ΧΩΡΑ (1992), του σπουδαίου Ηπειρώτη πολιτικού Αλέκου Παπαδόπουλου, αντλούμε πολύτιμες πληροφορίες για τη σύνθεση του πληθυσμού της Θεσπρωτίας.

Το 1853, οι περισσότεροι Αλβανοί, κατοικούσαν στην περιοχή της Παραμυθιάς (7.500 Έλληνες και 4.078 Αλβανοί), του Μαργαριτίου (4.140 Έλληνες και 9.372 Αλβανοί) και της Πάργας , που συχνά «λογίζεται» ως τμήμα της Θεσπρωτίας (2.016 Έλληνες και 840 Αλβανοί)Δείτε την επόμενη ή προηγούμενη σελίδα πατώντας τα νούμερα

Σελίδες — 1 2

Διαβάστε περισσότερα
Advertisement

Σχετικά άρθρα